بر سر انم که گر ز دست بر اید دست به کاری زنم که غصه سر اید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد دیو چو بیرون رود فرشته در اید

بازی استفلال و سایپا از هر لحاظ خاص و جذاب بود/اولین مسئله ای که جلب توجه میکرد زمان برگزاری بازی بود که از جنبه هایی میتوانست مشکل ساز باشه که از جمله ان مشکل تماشاگران بود که البته خدا رو شکر نسبت به زمان بازی استقبال بدی نشد.اما اگر از این موضوع بگذریم به مسئله خاص تر بازی یعنی رویارویی استقلال با سایپا و مایلی کهن میرسیم.همان بیانیه مسخره مایلی کهن بر علیه استقلال بود که باعث برکناری او از تیم ملی شد که البته جای شکرش باقیه از کجا معلوم که در مقام سر مربی تیم ملی از این بیانیه ها نمیداد اون موقع دیگه بحث مایلی کهن نبود ابروی تک تک ایرانی ها زیر سوال میرفت.

حالا در این شرایط و در دیدار حساس این دو تیم این استقلال و مرفاوی بودند که سربلند شدند.استقلال خوب بازی کرد هر چند که هنوز در حمله سر در گم بودیم اما هنوز نقطه ابهام ترکیب برای من و خیلی های دیگر حضور بیک زاده است ان هم با حضور ان همه ستاره بر روی نیمکت؟؟؟

اواسط نیمه دوم بود که ما به گل رسیدیم اما طولی نکشید که بعد از مدت ها قفل دروازه استقلال شکست.همه ناراحت شدیم این طبیعی بوداما مسئله ناراحت کننده تر از ان شعار تماشاگران بود.چه دلیلی داشت در ان شرایط قلعه نوعی تشویق بشه؟مگه فصل پیش ما با همین قلعه نوعی( 17)جدول نبودیم؟دلیل حواشی ای که قهرمانی ما رو به اما و اگر کشاند کی بود؟کی وظیفه خودش رو نمیدونست و میخواست جای همه ریاست کنه؟

درسته قلعه نوعی مربی با هوشیه اما عیار استقلال بیشتر از این حرفاست استقلال و صلابتش به کسی وابسته نیست قلعه نوعی باید این رو بدونه.

ای کاش ما هم کمی صبور بودیم ...